فناوران عرصه علم و دانش و راه روندگان بر آخرين لبه تيز تيغ تکنولوژی اين سری مقالات را از دست ندهند.

همه اخبار "IT" ما شده است اخبار حوزه مخابرات (ارتباطات و فناوری اطلاعات جديد) و موبايل، سیم کارت و گوشی موبایل و اپراتورهای اول و دوم و سوم و... nام به اضافه واژه‌هائی چون ISP و ICP و GC و چندين مخفف از اين قبيل. چند خبر توليد سخت افزارهای خفن در بلاد فرنگ را هم به آن اضافه کنيد. پيش از اين هم اخبار ويروس و هک و هکری هم زينت بخش عرصه اين حوزه بود که ظاهرا مدتی است فروکش کرده است. تا بعد چه باشد. به قول خودشان "زرد" شده‌اند اما گويا خبر ندارند. به قول دوستی همه‌شان هم انگار از روی دست يکديگر کپی می‌زنند. از القاب و پيشوند و پسوندهای جديد افراد چون "کارشناس ارشد فناوری اطلاعات" هم می‌گذريم چون نمی‌خواهيم به کسی بربخورد.

من برای خبرخوانی از FeedReader استفاده می‌کنم. قبل از آن از RssReader استفاده می‌کردم. شما پيشنهاد بهتری داريد؟

RssReader کمی خسته‌ام کرده بود و تکراری شده بود. خيلی هم دير به دير نسخه‌های جديد آن منتشر می‌شد و هيچوقت هم از نسخه بتا خارج نشد. اما مشکل اصلی‌اش اين بود که موقع خواندن فيدها منابع سيستم زيادی مصرف می‌کرد و کامپيوتر را محترمانه برای لحظاتی تعطيل می‌کرد. فيدريدر خيلی ساده و سبک‌تر است. در ضمن امکان راست به چپ را مانند آراس‌اس ريدر همچنان دارد و به نظر من متن و قیافه‌اش هم شيک‌تر است.

نظر شما چیست؟ پيشنهاد بهتری داريد؟

غيرمرتبط: در ضمن IE 7.0 کند (و کمی تا قسمتی افتضاح!) است! FireFox سريع‌تر و بهتر است! و به هيچ وجه هم از اين حرف کوتاه نمی‌آيم! در اين باره در آينده نزديک خواهم نوشت. تا آن موقع سعی کنيد هر دو را اجرا کرده و در هر کدام بيست‌تا صفحه بصورت Tab باز کنيد. خواهيد ديد که ناله کدام يک درمی‌آيد! IE 7.0 آمد که چند کار را بکند، مهم‌ترينش همين Tab بود اما به نظر من توی همين يکی بدجوری وامانده است (محض اطلاع اينکه کامپيوترم يک گيگ رم دارد و نمی‌تواند مشکل حافظه باشد).

بچه‌های دات نت کار ايرانی حتماً کيوان نيری و البته وبلاگ خوبش را می‌شناسند. اگر بخواهيم به کيوان يک "تگ" بزنيم! بی‌شک بهترين تگ برايش همان "CS" است يا به قولی Community Server. کيوان پيش از اين به پاس تلاش و همکاری در زمينه بسط و توسعه CS به عنوان CS MVP برگزيده شده است. اگر نمی‌دانيد CS چيست همين قدر بدانيد که CS بزرگترين و معروف‌ترين ابزار توليد شده با ASP.NET است برای ايجاد وبلاگ، فروم، آلبوم عکس و چندين سرويس ديگر که حمايت مايکروسافت را در پشت سر خود دارد (کيوان درست گفتم؟!). برای اطلاعات بهتر اينجا را ببينيد.

همه اينها را گفتم تا بگويم که مقاله کيوان تحت عنوان مقدمه ای بر Windows Communication Foundation در زمينه دات نت 3.0 را در سايت معروف ASP Alliance حتما ببنيد. کيوان با وبلاگ انگليسی‌اش و انگليسی خوبی که دارد و نيز فعاليت پيوسته‌ای که در اين زمينه داشته است توانسته از جايگاه خوبی در نزد فعالان اين عرصه برخوردار شود.

به کيوان برای موفقيت‌هايش تبريک گفته و برايش آرزوی بهترين‌ها را داريم و آفرين بر کيوان!

يکی از شعارهای ASP.NET 2.0 اين است: کد صفر يا Zero Code. حال اين شعار چقدر به واقعيت نزديک است، در عمل خودتان بايد به پاسخ آن برسيد. برای ديدن يکی از مصاديق اين شعار يکی از دو مقاله زير را ببينید. اين دو مقاله در مورد نمايش اطلاعات از بانک اطلاعاتی با استفاده از GridView و ObjectDataSource با قابليت Sorting و Paging است. ببينيد اين ObjectDataSource چه می‌کند!

مقاله 1 مقاله 2

پيشنهاد: اگر از ASP.NET 2.0 استفاده می‌کنيد، سعی کنيد از همه ويژگی‌های معروف آن نهايت استفاده را داشته باشيد تا زحمت کوچ از 1.1 توجيح داشته باشد.

امروز که در حال ورق زدن وبلاگستان ايرانی بودم متوجه شدم که وب ۲ به خوبی در فضای وب فارسی-ايرانی ظهور کرده است. اينها را ببينيد:

اخبار پارسيک، سکند نيوز، بلاگ نيوز، دو در دو، بازنگار، بلاگچين، بالاترين، قطار، وبنا،...

شايد خدمات همه‌ی اين وب سايت‌ها تمام خودکار نباشد، اما ويژگی همه آنها اين است که به نوعی باز-انتشار دهنده مطالب ديگران هستند. برخی مانند اخبار پارسيک و سکند نيوز قديمی‌تر هستند و برخی هم جديد. پيدايش و افزايش اينگونه سايت‌ها خبر از نسل جديدی از خدمات اينترنتی و البته نيازی جديد را می‌دهد. علت خیلی ساده است: وب‌سايت‌ها و وبلاگ‌ها زياد شده‌اند!

شايد يکی از اولين وب‌سايت‌های فارسی-ايرانی که به طور جدی سعی در ارائه محتوا با کمک ديگران را داشت (البته نه به صورت خودکار) همين سايت IranASP.NET بود که حجم عمده مقالات آن توسط ديگر علاقمندان تهيه می‌شد.

به هر حال رقابتی که امروزه در اين نوع خدمات ديده می‌شود از نکات جالب اين مساله است و بايد ديد اين رقابت تا کجا می‌رود و چندين سايت از اين قبيل خواهيم داشت. اما نبايد فراموش کنيم که مبادا دچار "خبرخوان بوم" شويم. بالاخره وبستان فارسی-ايرانی ظرفيت معينی در اين زمينه دارد. به نظر من سهولت راه‌اندازی چنين خدماتی و مد شدن آن سبب شده است که تعداد اين گونه سايتها فعلاً رو به افزايش باشد و هر از چند گاهی شاهد يک خبرخوان جديد يا چيزی شبيه آن در ميان سايتهای ايرانی باشيم. چيزی که در اين ميان کاملاً مشخص است نقش محوری "وبلاگ فارسی" و تعداد زياد آن در علل پيدايش چنين خدماتی است.

زبان برنامه نویسی سی شارپ 3 در راه است. اگر برای هر نسخه سی شارپ بخواهیم تنها يک خصيصه مهم و برجسته عنوان کنيم، ليست زیر را خواهيم داشت:

سی شارپ 1: Managed Code (به دنيای جديد برنامه نويسی خوش آمديد! واقعاً دنيا قبل از سی شارپ چگونه بود؟!)

سی شارپ 2: Generics (چقدر از اين خصيصه استفاده و البته <لذت> برده‌ام!)

سی شارپ 3:  Language Integrated Query  یا LINQ (ها؟! چی گفتی؟! متوجه نشدم!)

استيون اسميت در مورد ويژگیهای جديد سی شارپ 3 بيشتر نوشته است.

نمونه اصلی چيزی که در وبلاگستان فارسی تحت عنوان بازی شب يلدا معروف شده است، به وبلاگ نويسان ASP.NET کار معروف هم سرايت کرده است. در همين رابطه Scott Guthrie مرد شماره يک ASP.NET هم به اين بازی دعوت شده است و پاسخ‌های او را ببينيد. در مطلب وی عکس جالبی از يک توپ بسکتبال به امضای شخص بيل گيتس است که از طريق آن ورود Scott Guthrie به تيم IIS را خوشامد گفته است.

نکته: به نظر من بهتر بود سلمان اين بازی را به شب يلدا گره نمی‌زد. چون الان شب يلدا تمام شده و از موضوعيت افتاده اما اين بازی همچنان ادامه دارد و ربطی هم به شب يلدا ندارد. آن طرفی‌ها به آن Blog-Tag يا چيزی توی اين مايه‌ها می‌گويند.

از همه دوستانی که این وبلاگ را به نوعی تحویل گرفتند اعم از لینک، معرفی، کامنت، ايميل،... بدينوسیله تشکر می‌شود. برخی از اين عزیزان:

آی‌تی‌ایران دات نت

عليرضا شيرازی

فارس تک

دنيای کامپيوتر و ارتباطات

محمدجواد سخائی (سخا روش)

مهدی رودکی

دیلمی یل

یادداشتهای یک مهندس

داریوش راستی

طیبه شفیعی

عبدالرضا شهبازی

راهرو وب

زندگی دیجیتال

کیوان نیری

مهدی ولیخانی

مهدی تقی‌زاده

...

اگر کسی از قلم افتاده است به بزرگواری خودش ببخشد. در ضمن می خواستم براساس حروف الفبا مرتب کنم دیدم سخت است! ببخشید دیگر.

هر چقدر صبر کردم تا کسی من را هم به اين بازی شب يلدا دعوت کند خبری نشد! البته چون اين وبلاگ چند روزی بيشتر نيست که نوشته می‌شود، بديهی است که دوستان زيادی در جريان نباشند. اشکالی ندارد. من همچنان منتظر می‌مانم! (بابا يکی ما را هم تحويل بگيرد!) اما بدون اينکه بخواهم قاعده بازی را خراب بکنم، پنج چيز در مورد سايت IranASP.NET که شايد شما کمتر بدانيد را به صورت داوطلبانه اينجا می‌نويسم و کسی را هم دعوت نمی‌کنم (چون دعوت نشده‌ام!).

1- اول قرار بود آدرس سايت www.iranasp.com باشد. تا شب قبل از رجيستر کردن هم اين دومين آزاد بود. فردا صبح اول وقت که به شرکت ميزبان سايت رفتم و فرم را پر کردم، وقتی طرف خواست اين دومين را ثبت کند گفت که قبلاً گرفته شده است! يعنی همان شب قبل. جالب اينکه احدی تا آن لحظه از اينکه من اصولاً می‌خواهم چکار کنم و چه آدرسی را زير نظر گرفته‌ام مطلقاً خبری نداشت. مطمئن باشيد! کارمند آن شرکت گفت چه کنم؟ می‌خواهی www.iranasp.net را بگيرم؟ من هم بدون فکر و از روی علاقه‌ای که به کلمه iranasp داشتم و از ترس اينکه مبادا اين هم از دست برود گفتم باشد بگير! جالب آنکه تا مدتها بعد از آن روز، کلمه ASP.NET به گوشم نخورد و زمينه کاری سايت فقط ASP کلاسيک بود!

2- هزينه اوليه‌ای که برای ثبت آدرس و پنج مگابايت فضای اوليه سايت پرداختم در آن زمان چهل هزار تومان شد. يکی دو سال بعد شرکت مربوطه اسپانسر سايت شد و کلی فضا و امکانات بانک اطلاعاتی و... را به صورت رايگان در قبال يک بنر تبليغاتی در سايت به من دادند. من هم از خدام بود و دستشان درد نکند!

3- سايت يکی دو بار هک شد. البته به خاطر ضعف سرور بود که خيلی زود هم رفع شد. اولين و مهمترينش را به دليل مسافرت در اهواز بودم و در يک بعد از ظهر در حالی که کنار يک دکه روزنامه فروشی داشتم تيتر روزنامه‌های آن روز را می‌خواندم چشمم به عنوانی در نيم صفحه اول يک روزنامه اقتصادی-کامپيوتری خورد: IranASP.NET هک شد! برايم جالب بود که چگونه اين مساله را تيتر کرده‌اند و چرا اين هک بايد در ايام مسافرت من اتفاق بيفتد. (لابد هکر از مسافرت من خبر داشت!)

4- سايت کلاً سه بار به طور کلی برنامه نويسی و عوض شد. بار اول با ASP کلاسيک و دو دفعه بعد با ASP.NET. بار آخر وب سايتی هم برای ورود و مديريت اطلاعات و مقالات، ساخت و ارسال خبرنامه، مديريت اعضای وب سايت و... بر حسب نياز خودم نوشتم. آن را بگونه‌ای نوشته بودم که اگر قرار بود در بروز رسانی سايت شخص همکاری هم داشته باشم، تداخلی پيش نيايد و بتوان چند نفری سايت را مديريت کرد. بعدها فهميدم که به اين می‌گويند نوعی CMS!

5- از ايميل‌های زيادی که دريافت می‌کردم مشخص بود که بيشتر افراد فکر می‌کردند که يک تيم يا يک شرکت پشت اين وب سايت است! حال آنکه من هميشه فقط يک نفر بودم! سايت را خودم می‌نوشتم و همه کار را هم خودم می‌کردم. حتی گرافيک سايت! به همين دليل گرافيک و قيافه چندان زيبائی نداشت! هيچ وقت هم مايل نبودم که از طريق اين سايت مثلا معروف شوم يا نامم سر زبانها بيفتد. آن طوری راحت‌تر بودم. بارها دوستان سايت خودم را به خودم به عنوان يک سايت جديد و مفيد معرفی می‌کردند و من هم می‌گفتم آفرين بر کسی که اين سايت را ساخته است! دستش درد نکند!

اگر اين ليست را بخواهم ادامه دهم مطالب زيادی برای گفتن از پنج سال کار مداوم هست، البته اگر يادم بيايد. چون قاعده بازی پنج‌تاست من هم همين جا تمام می‌کنم. چند بار دعوتم کنيد تا چندتا پنج‌تائی ديگر هم برايتان بنويسم. البته اگر دوست داريد!

"نه، حمایتی که در کار نبوده است. راستش من یک بیزینس‌من نبودم. چند تا پیشنهاد از طرف بخش خصوصی شد که در کار مشارکت کنند اما عملی نشد. حمايت دولتی‌ها هم نیازمند این بود که ما جلو برویم و از آنها بخواهیم. در واقع آنها چنین ردیف‌های بودجه حمایتی هم داشتند و هنوز هم دارند. اما من هیچ وقت نتوانستم برای خودم حل کنم که بروم و همچین تقاضایی بدهم. در واقع برای تامین هزینه‌ها فقط آگهی وجود داشت. در صورتی که می‌دانید نگاه به آگهی اینترنتی حتی در مدیران بخش خصوصی ما هم هنوز صحیح نیست و این آگهی هم بخش کمی از هزینه‌ها را جبران می‌کرد. کار به این شکل بود که من کار دیگری انجام می‌دادم و در کنارش «آی‌تی‌ايران» را هم پشتیبانی می‌کردم. فقط با کارهایی نظیر گرفتن اسپانسر برای هاست مقداری هزینه را کم کردم."

دقیقاْ عین من!

... و باز می خوانید:

"اما نکته مهمی که وجود دارد اين است که برای راه‌اندازی يک سايت موفق، تنها بودن و يک شخص بودن کافی نيست. برای راه‌اندازی چنين کار موفقی چندين نفر لازم است."

بخشی از مصاحبه خواندنی (حداقل برای من چون هم دردیم!) شهرام شریف بود در ایتنا. حالا پرتقال فروش را پیدا کردید که چرا سایتهای ما پا نمی گیرند!

پیشنهاد می کنم که این مصاحبه را بخوانید.

امروز بعد از مدتها اين فرصت دست داد که با مدير مسؤول محترم مجله وزين دنیای کامپيوتر و ارتباطات گپی چتانه بزنم. جناب آقای اروج‌زاده عزیز را می‌گويم. مجله خوب و خواندنی ايشان معرف حضور همه هست و نيازی به معرفی ندارد، يکی از قديمی‌ترين و بهترين مجلات آی‌تی ايرانی؛ که اخيراً طبق گفته خودشان دارند شماره پنجاهم آن را بيرون می‌دهند و نيز مصادف است با ششمين سالگرد تولد مجله. من اين تولد را به ايشان و همه همکارانشان تبريک عرض می‌کنم و اميدوارم که هميشه در کارشان چون گذشته موفق باشند. به نظر من امروزه مجلات کامپيوتری خيلی بايد هنر داشته باشند که دوام بياورند و تبليغ‌نامه نشوند. خوشبختانه دنيای کامپيوتر و ارتباطات تا به امروز اينگونه بوده و اميدوارم که بماند و اين ميسر نبوده مگر با تلاش و همت شخص ايشان و البته همکاران خوبشان.

شايد ندانيد که اولين رسانه‌ای که به تولد سايت‌های آموزشی فارسی تبريک گفت و آنها را تحويل گرفت و حمايت کرد، همين مجله دنيای کامپيوتر و ارتباطات يا به اختصار معروفش CCW بوده است. از شنيدن درددل‌هايشان گرفته تا انجام مصاحبه و حمايت‌ها و پيگيری‌های بعدی، کاری ارزشمند و در خور سپاس بود که از سوی کمتر رسانه‌ی ديگری صورت می پذيرفت. متاسفانه اين مجله در اين وادی تقریبا تنها بود و اين حمايت از سوی رسانه يا مجله ديگری ادامه داده نشد. البته بودند برخی روزنامه‌های کامپيوتری که از مطالب اين سايتها در صفحات خود استفاده می‌کردند اما دريغ از حتی يک ذکر منبع خشک و خالی در گوشه صفحه عريض و طويل‌شان تا بلکه مرهمی باشد بر مهجوريت مظلومانه اين وب‌سايت‌ها. آنها مقاله يا مطالبی بودند که ساعت‌ها برای تهيه و انتشارشان وقت صرف شده بود و حداقل انتظار، تنها ذکر منبع بود. اينگونه بود که موج وب‌سايت‌های آموزشی کامپيوتری فارسی فروکش کرد و اگر امروز از من سوال کنيد که چند سايت آموزشی آی‌تی فارسی سراغ داری من فقط یکی را می‌توانم به شما نشان دهم. بقيه را يا من سراغ ندارم يا به لحاظ کيفيت، مداومت، جدیت و توليد محتوا نمی‌توان نشانی از آنها داد.

به یاد آن روزها

اولين مطلب اين وبلاگ خود گويای همه چيز است. پدرم هميشه می‌گويد مرغ ماهيخوار بايد کنار آب باشد. من هم هرچه تقلا کردم از آب دور باشم نشد که نشد. و باز می‌بينيد که دارم دوباره آلوده وب و وبلاگ و از اين حرفها می‌شوم. البته از چند ماه پيش اندک آلودگی‌ای بروز کرده بود ولی اين وبلاگ می‌خواهد فرق کند. در اين وبلاگ می‌خواهم خودم باشم.

آدرس و تصوير و عنوان اين بلاگ شايد در وهله اول نشان دهد که قرار است نسخه‌ای لايت از سايت قبلی‌ام يعنی IranASP.NET باشد اما اينگونه نخواهد بود. اينها تنها يادگاری‌هائی هستند که دوستشان دارم لذا خواستم همراهم باشند. همين. البته از آن خواهم نوشت و نيز مطالب آموزشی يا به اصطلاح فنی و لينک به آنها را در اين وبلاگ خواهيد ديد اما همه‌اش اينها نخواهد بود. قول مرتب و منظم آپديت کردن را هم نمی‌توانم بدهم. هر وقت دل هوای نوشتن کند و وقتی باشد چند سطری خط‌خطی خواهم کرد.

همانطور که در سطر اول گفتم اين وبلاگ يکی از اولين وبلاگهای بلاگفا است که تاريخ مطلب اول اين مساله را بخوبی نشان می‌دهد: شش روز قبل از تولد رسمی بلاگفا يعنی دهم آذر هشتاد و سه. آن روزها همه چيز من IranASP.NET بود و اسمی از اين بهتر سراغ نداشتم! لذا اسم اين وبلاگ که قرار بود فقط آزمايشی دوستانه برای بلاگفا باشد را iranasp.blogfa.com انتخاب کردم و به جز يکی دو مطلب، ماند و ماند و ماند و سايت IranASP.NET هم رفت و حالا دوباره هوس کردم گرد و غباری از روی اين وبلاگ پاک کرده و دستی به سر و رويش بکشم و اين بار به نام خودم بنويسم. جوانی است ديگر کاريش نمی‌شود کرد!

هميشه دوست داشتم اگر در وب می‌نويسم در سايت يا وبلاگی بنويسم که خودم ساخته باشم‌اش. دل خوشی هم از ابزارهای وبلاگ فارسی ندارم. اما اگر بخواهم مجبور باشم و يکی از آنها را انتخاب کنم قطعا بلاگفای عليرضا شيرازی را ترجيح می‌دهم. اول اينکه پسر خوبی است(!) و دوم اينکه بلاگفا به ASP.NET است که اصولاً به گروه خونی من بيشتر می‌خورد. واقعيت اينکه حال و حوصله و وقت ساخت يک وبسايت/وبلاگ برای خودم را نداشتم. فعلا مهمان عليرضا هستم تا در آينده چه شود. عليرضا هم قول بدهد حالا که من مهمانش شدم (!) اشکالات کارش را برطرف کرده و بلاگفا را بهتر و بالغ‌تر کند! انشاا...

فعلاً هم تا می‌توانيد لينک اين وبلاگ را به اين و آن بدهيد و جار بزنيد که فلانی دوباره برگشته! اما سپر و شمشيرش را انداخته! و از نقاب هم به درآمده!

 

...و دو سال از ساخت اين وبلاگ در بلاگفا گذشت تا امروز به اينجا رسيدم...

 ادامه را از اينجا به بعد ببينيد....

(ببخشيد دو سال منتظرتان گذاشتم!)