همیشه از code-behindهای شلوغ بدم می‌آمده و همواره سعی کرده‌ام که تا حد ممکن آنها را "لاغر" نگهدارم و آنها را کمتر با لایه‌های business یا data access تداخل بدهم. هدف هم چیزی نیست جز coupling کمتر جهت نگهداری بهتر و آسانتر. خب با ظهور ASP.NET 2.0 و کدنویسی بسیار کمتر نسبت به نسخه قبلی یعنی 1.1 این مساله تا حدی حل شده بود به خصوص با تولد data sourceها و اینکه سعی می‌کردم همه چیزی به اصطلاح declarative باشد. اما اخیرا در یکی از code-behindها هر کاری کردم نمی‌شد به آن "رژيم" داد و خلاصه کلی از ما فسفر مصرف شد تا دریابم که اصولا اين "کد-درگيری"ها را بايد جای ديگری قرار داد. آیا لایه business یا facade جای مناسبی بود؟ راستش را بخواهيد آنها را هم جهت اين کار مناسب نديدیم. گشتيم و گشتيم و گشتيم تا بالاخره دریافتيم که آب به تازگی در کوزه ریخته شده است و ما غافل از آنيم. اگر چه به چشمم خورده بود و سطحی نگاهی به آن کرده بودم اما آن را "نفهمیده" بودم! یعنی به عبارتی به گیرش نخورده بودم! پیش خود می‌گفتم که يک جای کار می‌لنگد نگو که اين پای لنگ را ديگران ديده و راه حل آن را هم ارائه کرده‌اند. راه حل چيست؟ راه حل اين است: خداحافظ Web Form! بعله! بعد از ASP کلاسيک حالا ASP.NET کلاسيک هم از چندی پيش به اين طرف داريم. و سلام بر ASP.NET MVC! بيشتر از اين چه بگويم که ديگران چه خوب و کامل گفته‌اند:

اول اين را بخوانيد:  An Architectural View of the ASP.NET MVC Framework که از Dino Espositoی معروف است که به تازگی به iDesign پيوسته است (البته کمی قدیمی است ولی ساده و قابل فهم است).

بعد هم که حتما بايد اینجا را ببنيد و مقالات با عنوان ASP.NET MVC Framework - Part n که n از يک تا چهار است را فعلا بخوانيد.

بقيه جاها هم از اينها کامل‌تر نيستند ولی اين يک قلم را هم از Nikhil Kothari از دست ندهيد.

اما آیا به نظر شما گفتن خداحافظی به Web Formها در برنامه‌های موجود و احتمالا بزرگ ساده است؟! کسی در اين ارتباط چيزی می‌داند؟

بعد نوشت خیلی فوری: ظاهرا فعلا نباید خیلی ذوق کرد چون اين و اين را که خواندم ذوقم فروکش کرد! هنوز خیلی کار دارد!